Dzieło Biblijne
Nabożeństwo Słowa Bożego Drukuj E-mail

 

Ks. Tadeusz KWITOWSKI (Gniezno)

 

NABOŻEŃSTWO EUCHARYSTYCZNE

W komunii z Chrystusem – Winnym Krzewem

 

Podczas nabożeństwa można wykorzystać 12 światełek w otoczeniu Chrystusa Eucharystycznego jako odwołanie do samej perykopy, wokół której treści zbudowane zostało nabożeństwo, a tym samym bardziej czytelnie wskazać na kontekst, w jakim została ona zawarta w samej Ewangelii Janowej, tzn. na przesłanie związane z tajemnicą Ostatniej Wieczerzy oraz na temat nabożeństwa: komunię z Chrystusem – Krzewem Winnym i Światłością daną światu od Boga Ojca. Można przy tym (jeśli pozwalają na to okoliczności) wykorzystać również efekt przyciemnienia (zachowując jednocześnie intensywne, skupione światło skierowane na Najświętszy Sakrament).

 

            Pieśń na rozpoczęcie nabożeństwa eucharystycznego: „Zbliżam się w pokorze”

 

Wystawienie Najświętszego Sakramentu

 

Modlitwa uwielbienia przed Najświętszym Sakramentem (kapłan lub diakon – przewodniczący liturgii)

O Najświętsza i Niepojęta Trójco: Boże Ojcze, Synu Boży i Duchu Święty! Przed Twym majestatem stajemy w duchu pokory i z sercem skruszonym, jak dziecko staje przed Ojcem, uwielbiając Twoją nieskończoną Miłość.

Od Ciebie wszystko pochodzi i w Tobie znajduje dopełnienie, w Tobie to, co zaginęło, wraca do pełni życia. Podziwiając Twoją wielkość i piękno, potęgę i delikatność, a nade wszystko świętość, w której nie ma cienia niedoskonałości, ogarnia nasze serca zachwyt.

 

            Pieśń: „Jezus, Najwyższe Imię”

 

(kapłan lub diakon – przewodniczący liturgii wprowadza do lektury Słowa Bożego)

„Bóg daje nam się poznać jako tajemnica nieskończonej miłości, w której Ojciec wyraża swoje odwieczne Słowo w Duchu Świętym. Dlatego Słowo, które od początku jest u Boga i jest Bogiem, objawia nam samego Boga w dialogu miłości między Osobami Boskimi i zaprasza nas do uczestnictwa w Nim. Uczynieni na obraz i podobieństwo Boga miłości, możemy zatem zrozumieć samych siebie jedynie wtedy, gdy przyjmujemy Słowo i z uległością poddajemy się działaniu Ducha Świętego. Tajemnica losu człowieka wyjaśnia się bowiem ostatecznie w świetle Objawienia dokonanego przez Słowo Boże.” (VD 6)

Proklamacja Słowa Bożego : J 15 1-11 (J 15,1-17) (lektor)

(kapłan lub diakon – przewodniczący liturgii zaprasza do medytacji Słowa Bożego)

 Piękną odpowiedzią na usłyszane Słowo Boże jest trwanie w ciszy przepełnionej miłością zapraszającą, otwierającą drzwi serca dla przychodzącego Pana. Niech ta chwila milczenia wprowadzi nas w osobiste spotkanie z Jezusem (chwila ciszy kilka lub kilkanaście minut – do rozeznania duszpasterza)

            Pieśń: „Jak łania pragnie wody ze strumieni”

 

Bóg jest źródłem komunii, a jej pierwszym darem jest Dziecięctwo Boże
(tę część może odczytać osoba samotna)

Komunia z Bogiem nie jest propozycją dla wybranych – jakimś dodatkiem, przyczynkiem do świętości. Jest rzeczywistością, od której zależy całe nasze życie, dlatego dla każdego człowieka komunia z Bogiem to konieczność – by żyć!

Boże, Ty stwarzając człowieka – jak Ojciec – dałeś mu tchnienie życia – swojego Ducha, dzięki Niemu staliśmy się dziećmi Bożymi. Odejście człowieka z raju było potężnym ciosem zadanym w ojcowskie serce Boga. Ale też dla człowieka, zerwanie więzi z Bogiem – jak „złamanie dorodnej latorośli” – stało się śmiertelnym niebezpieczeństwem.

Panie Jezu, przyszedłeś na świat, aby w sobie odnowić wszystko, przyprowadzić całe stworzenie do źródła życia, a nade wszystko stworzyć nową więź życia z umiłowanym przez Ciebie do końca człowiekiem. Pragniesz odnowić ojcowską więź z każdym z nas – ze wszystkimi swoimi dziećmi, nawet z tymi, którzy się Ciebie wyrzekli…

Komunia jest zatem powrotem do źródeł, do korzeni Winnego Krzewu, z którego bierze początek każde życie, z którego i dziś obficie wypływają życiodajne soki – czyli Krew Chrystusa, która ożywia i oczyszcza całą wspólnotę Kościoła.

            Pieśń: „Ta Krew, z grzechu obmywa nas…”

Komunia z Bogiem rodzi komunię osób – rodzinę (tę część mogą odczytać rodzice)

Od pierwszego tchnienia życia człowiek żyje w komunii ze Stwórcą – niczym winna latorośl wyrastająca jako młody pęd ze szlachetnego krzewu. Komunia z Bogiem poprzedza komunię z innymi ludźmi, choć do niej prowadzi. To Bóg stwarza człowieka, a rodzina otwiera się na nowe życie jako dar od Stwórcy, który trzeba przyjąć z wdzięcznością i zatroskaniem.

Bóg zna człowieka od początku, rodzice natomiast dopiero uczą się swojego dziecka, odkrywają jego piękno i wielkość w procesie wychowania i na wspólnie podejmowanej drodze życia.

Panie Jezu, przychodząc na świat w rodzinie uczysz nas zwyczajnego, codziennego wzrastania w miłości, uczysz przyjmowania siebie nawzajem w tym, co dobre i piękne, umacniając każde dobro, by stawało się doskonałe. Uczysz nas także, jak - spotykając się z ludzką biedą, słabościami, ograniczeniami i upadkami -ratować życie zagrożone, oczyszczając i wzmacniając je, by wydało owoc. Od Ciebie chcemy uczyć się takiego patrzenia na ludzi, które nie dzieli, nie osądza, nie poniża, ale łączy, przyjmuje i wywyższa, które odsłania i szanuje wolność i godność każdego człowieka.

 

Propozycja: ZGASZENIE JEDNEJ LAMPKI (JEDNEJ Z DWUNASTU) – ZNAK ODEJŚCIA OD KOMUNII Z CHRYSTUSEM

 

Życie to nie jest samotna wyspa porzucona gdzieś na bezkresnym oceanie. Życie to nowy pęd wyrastający z Krzewu Winnego – istotowo i na zawsze zjednoczony ze swoim Stwórcą – bo tylko w Nim jest źródło życia. Bez więzi z Bogiem – umiera.

Komunia jest niełatwą drogą. Potrafią nią iść ludzie wielcy i pokorni zarazem. Tylko ktoś o wielkim sercu potrafi stać się darem dla drugiego. Tylko ktoś pokorny (znając swoją godność) potrafi uklęknąć u stóp człowieka dostrzegając w nim brata.

            Pieśń: „Jeden Chleb”

(kapłan lub diakon – przewodniczący liturgii odmawia modlitwę wstępną, wezwania mogą podjąć wierni)

Panie Jezu, pouczeni Twoim Słowem i przykładem życia, pragniemy we wspólnej modlitwie wołać do naszego Ojca, by komunia, której On pragnie, a my koniecznie potrzebujemy do życia, połączyła nas w jedno, otworzyła w pełni na życie.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

Prosimy za wszystkich ochrzczonych, którzy słuchają Słowa Bożego i Jego mocą doznają oczyszczenia, by przynosili obfity owoc uczynków miłości.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

Prosimy za tych, w których gaśnie życie Boże, bo próbują wyłamać się z Winnego Krzewu, aby zaufali Bożemu Miłosierdziu, które odnawia wszystko.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

Prosimy za zakony kontemplacyjne, które są zdrowymi latoroślami zjednoczonymi z Chrystusem, by swoją potężną modlitwą uwielbienia Ojca, umacniały komunię tam, gdzie jest ona najbardziej zagrożona.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

Prosimy za rodziny – pierwszą szkołę komunii, by wierne przyrzeczeniom małżeńskim i otwarte na Boży dar życia, doświadczały pełnej radości komunii z Bogiem i pomiędzy sobą.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

Prosimy za tych, którzy kształtują nasze życie społeczne, by z pokorą uznawali prymat Stwórcy nad stworzeniem, prymat miłości nad władzą i budowali mosty spotkania ponad podziałami.

            Ojcze spraw, abyśmy byli jedno.

 

            Pieśń: „Zjednoczeni w Duchu”

Komunia jako zadanie dla nas – wezwanie do nieustannego nawracania się (tę część może odczytać młodzież)

Komunia jest darem Boga – ale nie tym, który zrealizuje się w przyszłości. Ten dar jest wpisany w naszą naturę – otrzymujemy go z pierwszym tchnieniem życia. Często o tym zapominamy, dlatego dla wielu z nas jest to wciąż dar do odkrycia. Dostrzegamy go w sobie jako głęboką tęsknotę serca – serce tęskni za czymś, co zna…, co przechowuje w pamięci jako wspomnienie dalekiej przeszłości.

Dar komunii, który nosimy w sercu, niekiedy jest mocno stłumiony, gdzieś głęboko zakopany pod ogromną stertą naszych małych egoizmów, które niepostrzeżenie, ale skutecznie oddalają nas od Boga i ludzi, od źródła życia.

Komunia z Bogiem i ludźmi jest i staje się darem, do którego wciąż trzeba nam dorastać.

 

            Pieśń: „Zbuduj, Ojcze nas, nowe Jeruzalem”

 

Modlitwa końcowa (kapłan lub diakon – przewodniczący liturgii)

Panie Jezu, Zwycięzco śmierci, przez swoje zmartwychwstanie zniszczyłeś wszystkie podziały, które jako konsekwencja grzechu zrywały więzi miłości z naszym Ojcem w niebie i pomiędzy nami. A teraz gromadzisz nas na nowo w jedną rodzinę dzieci Bożych, wyjaśniasz nam Pisma i łamiesz dla nas chleb, byśmy karmiąc się Twoim Słowem i Ciałem mieli Twoje życie w sobie. Niech Twoja obecność pośród nas odnawia i uświęca wspólnotę Kościoła, abyśmy stali się żywym obrazem przypowieści o Winnym Krzewie – o komunii. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Repozycja

            Pieśń: „Jesteś, Panie, Winnym Krzewem”

 



Dzieło Biblijne

Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.
Mambo 4.5.5 PL powered by MamboPL.com Team

© Copyright Słowo Biblijne 2006. All rights Reserved. Made in quaint.pl